امر به معروف و نهی از منکر یکی از اعمالی می باشد که ترک آن برای افراد جامعه عواقب سختی را به همراه دارد، چنانچه به این امر در گفتار ائمه اطهار (ع) بوضوح اشاره شده است. در این باره از امام صادق (ع) روایت شده است: هر قوم و جماعتی که در میان آنان عمل منکر و ناشایسته ای انجام شود و آنان دانسته نسبت به آن بی تفاوتی نشان دهند و از منکر جلوگیری ننمایند و سکوت اختیار کنند، به زودی خداوند کیفری از جانب خویش بر آنان فرو می فرستد که همه ی آنان را فرا می گیرد، و همچنین امام باقر (ع) فرموده اند: امر به معروف و نهی از منکر، دو آفریده ی خدای عزوجل می باشند که هر کس آن دو را یاری کند، خداوند عزیزش سازد و هر که آن را رها نماید، خدا او را خوار و ذلیل می گرداند.

علاوه بر این از امیرالمومنین علی (ع) نقل شده است که ایشان فرموده اند: به یقین خداوند متعال عموم مردم را به گناه عده ای اندک و خاص که در نهان و دور از چشم مردم به گناه می پردازند کیفر نمی کند، اما اگر آن جمعیت اندک عمل زشت خود را آشکار نمودند (و در ملاء عام) به آن پرداختند و توده ی مردم بر آنان عیب نگرفتند (و از آن عمل نهی ننمودند) و به جا آورنده آن را سرزنش نکردند، هر دو دسته از جانب خداوند متعال مستحق عذاب می شوند و نیز امام صادق (ع) فرموده اند: هر کودک یا جوان نورسی که در میان قومی پرورش یابد و آنان وی را بر گناهی که از او سر زند تادیب ننمایند، خداوند سبحان نخستین انتقام و عذابی که بر آنان می فرستد این است که؛ روزی آنان کم می شود و از آن کاسته می گردد (و در تنگنا قرار می گیرند).

منابع:
1- شیخ صدوق. ثواب الاعمال: 596.
2- شیخ حرعاملی. وسائل الشیعه، ج16: 135، 136.
3- شیخ طوسی. تهذیب الاحکام، ج6: 151.
4- آسوده. هشدارهای غیبی: 197، 199، 200.




نوشته شده در پنجشنبه 15 آبان 1393 ساعت 07:59 ق.ظ | آخرین ویرایش در شنبه 24 آبان 1393 ساعت 08:14 ق.ظ